Siatkówka / Reprezentacja

Coraz większymi krokami zbliża się długo wyczekiwana wielka uczta pasjonatów siatkówki. A im bliżej, tym więcej mówi się o faworytach turnieju. W ich gronie zawsze wymienia się Polskę. Nic dziwnego – ekipa kierowana obecnie przez Daniela Castellaniego ma na koncie wiele sukcesów. Biało-czerwoni kibice do osiągnięć są przyzwyczajeni, co jeszcze podnosi naszym siatkarzom poprzeczkę, a zwycięstwa w dwóch dużych, międzynarodowych turniejach – eliminacjach MŚ i Memoriale Huberta Wagnera tylko wzmagają apetyty. Argentyński szkoleniowiec na tegoroczną Ligę Światową swoją kadrę oparł na fundamencie młodości, a przed czempionatem do ekipy wrócili bardziej doświadczeni gracze. Chociaż częściej wolimy zaufać sprawdzonym rozwiązaniom może okazać się, że siłą napędową biało-czerwonych w Turcji będzie jeden z najmłodszych.

Jednym z najmocniejszych punktów naszej drużyny jest obecnie Bartosz Kurek. To nie pierwszy sezon reprezentacyjny tego siatkarza, w koszulce drużyny narodowej grał już jako młody siatkarz. Później zauważył go Raul Lozano. Zadebiutował w ekipie Polski seniorów zaraz po swojej maturze. Jest nominalnym przyjmującym i jednym z wyższych graczy w zespole Castellaniego. W sezonie ligowym reprezentuje barwy Skry Bełchatów, ale wśród wielu znanych nazwisk znacznie się nie wyróżnia. Mocno błyszczy za to w reprezentacji kraju. Jest w tym momencie główną siłą rażenia w linii ataku – gra pewnie i nieprzewidywalnie. Od spotkań Ligi Światowej – w której przez dłuższy czas grał z poważną kontuzją - forma gracza jeszcze urosła, został wybrany najlepszym zawodnikiem łódzkiego Memoriału Wagnera. We wszystkich meczach turnieju kwalifikacyjnego w Gdynii wychodził na boisko w podstawowym składzie i zazwyczaj trener nie miał do jego gry większych zastrzeżeń. W pojedynku ze Słowenią mocno wyróżniał się statystycznie na tle innych biało-czerwonych. Gdyby cofnąć się jeszcze o kilka lat, długo możnaby wymieniać indywidualne wyróżnienia. W bardzo krótkim czasie Kurek stał się liderem zespołu.

Ale im bardziej forma rośnie i im więcej pochwał na koncie, tym zwiększa się pewność siebie i gwiazda zaczyna świecić... zbyt mocno. Polska zna już takie przypadki. Zaczynają się sprzeczki z mediami, decyzje trenera już nie są tak istotne jak decyzje samego zawodnika. Ale miejmy nadzieję, że temu siatkarzowi to nie grozi. Wyżej wymieniona sytuacja do Kurka po prostu nie pasuje – jeszcze jedną z cech siatkarza jest skromność. Sam gracz co do liderowania ekipie narodowej nie do końca się zgadza i od takiego twierdzenia ciągle ucieka. W wywiadach często powtarza, że indywidualne nagrody pełnią tylko funkcję dekoracji, najważniejsza jest drużyna. Staramy się, pracujemy, nie obiecujemy – podejście do sukcesów zawsze ostrożne. I my też takie do sukcesów i pochwał miejmy, bo tacy siatkarze jak Kurek to nasz prawdziwy skarb, którego nie wolno nam rozpieszczać.